Salinas Grandes de Purmamarca

Beste vrienden,

We zitten even buiten het dorpje Purmamarca in hotel Mirador del Virrey. Het dorpje zelf is nogal toeristisch, maar het is allemaal niet onaardig. Vandaag rijden we over de Ruta Nacional 52 de bergen in naar de Salinas Grandes, de uitgestrekte zoutvelden. De weg is kronkelig en heeft vele haarspeldbochten, en het is eigenlijk één grote aaneenschakeling van uitzichtpunten.

Toch is het uitkijken geblazen, want er is ook veel zwaar transportverkeer van en naar het naburige Paraguay. De vrachtwagens kruipen in slakkegang de bergen op, en bolderen aanmerkelijk sneller weer bergafwaarts. En in de haarspeldbochten geven we ze maar ruimhartig voorrang. Als we aankomen bij de zoutvelden blijkt dat we niet de enigen zijn, maar er is plaats genoeg, er is meer dan 200 vierkante kilometer ruimte. Je mag onder leiding van een Indiaanse gids met een sliertje eigen auto’s de zoutvelden op. Dit tegen betaling van ‘five grand in pesos’. Dat komt neer op nog geen tientje. Maar de tour is evengoed grand. Gids Emanuel ontpopt zich als een behendig fotograaf (zie de poeplollige, doch kundige foto’s met een mathé pot). Sole en haar man, die ook in het convooi zitten, vertalen zijn Spaanse uitleg in het Engels en Italiaans voor ons. Muchas gracias! 

De zoutvelden vinden hun oorsprong in vulkanische activiteit tien miljoen jaar geleden, Er vormde zich een bekken met water, dat allerlei mineralen bevatte (vooral zout). Het water verdampte, en er vormden zich uitgebreide zoutvelden. 

Het toeristenbureau is van zoutblokken gemaakt! Overigens wordt er ook lithium gewonnen, dat gebruikt wordt voor de accu’s van electrische auto’s. We nemen dezelfde weg terug naar Purmamarca, en doen nog een usfie op het hoogste punt in de bergen. 

Weer terug in Purmamarca bewonderen we de berg-met-de-zeven-kleuren, en zitten nog even lekker in de schaduw op het dorpsplein, vlak naast het missiekerkje uit de achttiende eeuw. Weer een dag welbesteed!