Een kijkje in Argentinië

Beste vrienden, Gisteren hebben we erg lekker gegeten in het restaurant van La Posada in Puerto Madryn. Vooraf hadden we een salade met ceviches, dat zijn garnalen gegaard in citroensap en met maiskorrels en slabladeren. Daarna waren er gnochie in veel tomatensaus. Dit alles spoelden we weg met een magistrale rosé uit Mendoza, die bijna de kleur had van een Aperol Spritz.  Veel vlees hebben we nog niet gegeten hier op reis. Vandaag hebben we een reisdag, en het doel is El Calafate dat is vrij zuidelijk in het puntje van Zuid-Amerika. Het is een beetje een gedoe, want tijdens de Covid is het toerisme hier nogal ingezakt en zijn de meeste binnenlandse lijndiensten ter ziele gegaan. Dus vliegen we eerst terug naar Buenos Aires met Aerolíneas Argentinas, en stappen daar over op een vlucht naar El Calafate. Omslachtig, maar toch kom je er wel. Gisteren was er even noodweer tijdens ons bezoek aan de pinguïns, en we zien nu dat één van de windmolens langs de Ruta Nacional No 3 het niet h...

Beste vrienden, Langs de kust nabij Trelew ligt Punta Tomba, en daar bevindt zich een grote kolonie Magelaen pinguïns. De exemplaren van deze soort zullen nooit op de Noordpool of de Zuidpool te zien zijn, want ze houden niet van ijs. Wel houden ze van vis, het zijn agile zwemmers en vissers. In de wintertijd houden ze zich op in de zeeën voor Brazilië, waar het water koud is maar niet heel koud. In de lente zwemmen ze naar hun geboorteplek bij Punta Tomba en scharrelen daar aan land. De mannetjes en vrouwtjes hebben een half jaar gescheiden geleefd, maar komen bij hun vaste nesthol bij elkaar om een gezin te stichten. Het fabriceren van twee eieren kost 30 dagen, het uitbroeden ervan 40 dagen. Dat doen pa en ma om de beurt, en degene die vrij heeft, gaat naar de visboer. Als de jongen geboren zijn moeten ze worden gevoed tot ze sterk genoeg zijn om naar Brazilië te zwemmen. Dit gaat allemaal instinctmatig. We rijden naar Punta Tomba over de Ruta Nacional, begint in Buenas Aires en ei...

Beste vrienden, Er rijdt ‘s morgens om half acht een busje voor voor ons hotel voor ons dagje uit. Vervolgens doorkruist dat busje ook nog half Puerta Madryn om alle deelnemers op te pikken. Men spreekt alleen maar Spaans, op twee Brazilianen na, en twee Nederlanders. Maar gelukkig is iedereen vriendelijk en goedgemutst en spreekt onze gids Gyl (kort voor Julio) wel goed Engels. Zo op het oog is Valdés een winderig en spaarzaam begroeid schiereiland met hier een daar een duin. Maar er is ook interessante fauna te spotten: er lopen behalve kudden gefokte merinoschapen ook kuddes wilde lama’s rond. Als de stieren van die lama’s onderling willen vechten, hebben ze geen hoorns om elkaar te lijf te gaan, dus proberen ze elkaar maar in de ballen te bijten. De mara (ofwel pampa haas) komt alleen hier in Patagonië voor en is familie van de cavia. Verder zijn er Emu’s (een soort kleine struisvogel), hier op de foto met een zoutmeer, gelegen beneden zeepeil. Op de kiezelige stranden liggen zeeo...

Beste vrienden,  Vandaag vliegen we met Aerolíneas Argentinas naar Patagonië om walvissen te spotten. Het maximale gewicht dat je aan bagage mag meenemen is een stuk minder dan op de intercontinentale vluchten, maar daar hebben we rekening mee gehouden. Mijn cabinerolkoffertje is echter geen acht, maar tien kilo. De dame van de bagage spreekt mij streng toe, maar haar ogen lachen vriendelijk.  Het is dik twee uur vliegen van Buenos Aires naar Trelew, en van daar nog een uur met de shuttle naar Puerto Madryl. Als we gaan landen op de luchthaven van Trelew, zie ik uit mijn zijraampje de landingsbaan liggen. Er staat namelijk zoveel wind, dat het toestel nogal scheluw in de lucht hangt. Bij de landing raakt eerst het linker landingsgestel de grond, en seconden daarna pas het rechterdeel, waarbij we met een schok in het rechte spoor getrokken worden. Maar goed, de piloot zal het wel vaker gefikst hebben. Patagonië is ook het land van de dinosauriërs, en op het vliegveld van Trel...

Beste vrienden, Gisteren bereikte mij het droevige nieuws dat mijn collega Eveline na een slopende ziekte toch nog onverwacht is overleden. Dit is een zware klap voor ons team, niet alleen door dat we haar vanzelfsprekende collegialiteit voortaan zullen moeten mi s sen , maar ook haar grote werklust en analytische vermogen. Ze had oneerbiedig gezegd een hoofd als een brandkast. In de bijna twintig jaar dat ik haar heb ge ken d , heb ik haar nooit echt sj acherijnig gezien. Wel begon ze in de middag na tweeën steevast te gapen, maar goed, ze begon dan ook altijd erg vroeg. En we mochten haar er altijd mee plagen. Ik geloof dat er een plekje in de hemel is voor mensen die niet speciaal religieus zijn , maar wel wat van hun leven gemaakt hebben.  Mijn collega’s zullen Eveline na het weekend samen gedenken, en ik zal in gedachten bij hen zijn. Adieu lieve Eveline, αντίο.

Beste vrienden, Vandaag gaan we Buenos Aires te lijf middels de hop-on-hop-off bus. Het is ondoenlijk om in een zo korte tijd alles van de stad te zien, en dat gaan we ook niet proberen, maar we pikken zo toch glimpen op van de highlights.  We zitten lekker boven op de open dubbeldekker in het zonnetje en zwemmen relaxed mee in het toch wel hectische verkeer. Af en toe stappen we uit, om het één en ander nader te bekijken. Plaza de Mayo is natuurlijk een must.  In Mei 1810 begon in wat later Argentinië zou gaan heten de revolutie tegen de Spanjaarden. Hier is ook het presidentiele paleis gesitueerd, en de kathedraal van het aartsbisdom Buenos Aires. Jorge Bergoglio is hier aartsbisschop geweest voordat hij paus Franciscus werd. In de kathedraal bevindt zich ook de tombe van general José de San Martín. die een grote rol heeft gespeeld in de onafhankelijkheidsoorlogen in Zuid-Amerika en speciaal Argentinië. Het wordt permanent bewaakt door twee soldaten met getrokken degen. ...