Bienvenidos a los cataratas del Iguazú

Beste vrienden, 

We worden vandaag om half acht opgehaald voor de tocht naar de watervallen. Vannacht roffelde de regen weer volop op het golfplaten dak, en we dachten, wat er nu valt, valt overdag niet. Onderwijl lachte Koning Pluvius in zijn vuistje om zoveel naïeve positiviteit, want hij had nog wel wat in petto voor overdag. Het regent de hele dag pijpestelen, of is maté rietjes een betere uitdrukking?

In ieder geval kan onze dag niet stuk: de watervallen zijn overweldigend, en terecht Unesco Wereld erfgoed. Over een lengte van anderhalve kilometer stort het water van de Río Iguazú zich met rauw geweld over de rotsen naar beneden.

We maken eerst een tocht langs de onderkant, en daarna bovenlangs. Er is nog een hoger pad, maar dat is kortgeleden compleet weggespoeld door het woedende water. 

Ondertussen blijkt dat onze regenjassen niet zo waterdicht waren als we dachten, maar ach, natter dat nat kan je niet worden, en het gezelschap van onze toergroep is gemêleerd en gezellig. In het restaurant is een verrassend goed buffet, bij het afrekenen wordt je volle bord gewogen, en mag je per heel ons afrekenen. Elk onsje gaat door het mondje. 

Morgen gaan we de Braziliaanse kant van de watervallen bekijken, en treffen we een aantal mensen van onze groep weer. Iguazú ligt op een drielandenpunt, want Paraguay doet ook mee. En het ligt in een regenwoud, dus die regen is ergens wel logisch.

De flora en fauna in het regenwoud is uitbundig te noemen, maar in de regen laten niet veel beesten zich zien. Toch ravotten er apen in de bomen, en hier en daar scharrelen er coati (neusberen) tussen de toeristen. En wat dachten jullie van deze enorme vijgachtige boom?