Bem-vindo às Cataratas do Iguaçu

Beste vrienden,

Onze reis loopt zo langerzamerhand ten einde, en behalve de thuisvlucht staat er nog maar één ding op het programma: de watervallen van Iguazú, maar dan vanaf de Braziliaanse kant. Hier heten ze Cataratas do Iguaçu, en doordat je meer op een afstandje staat, heb je ook meer overzicht. 

Bij de grens moeten we met de hele bus door de paspoortkontrole, dat wil zeggen Ramon, onze gids verdwijnt voor een dik half uur in een kantoortje met een dikke stapel rode boekjes, en verschijnt dan weer met een vette grijns op zijn gezicht. Vanaf nu horen we we om ons heen voornamelijk het zangerige Portugees in plaats van het Spaans met die harde rollende r-ren. 

Ramon deelt badges uit, zodat hij zijn kudde kan onderscheiden van die van de overige herders. Dat is wel nodig, want het is best wel druk. Maar men houdt rekening met elkaar, doet fotowerk voor wildvreemden en het is een gezellige boel. Blijkbaar had King Pluve toch een beetje spijt van zijn actie van gisteren, want na een iets betrokken begin in de ochtend start wordt het stralend weer.

De harde basaltbodem springt hier abrupt bijna honderd meter naar beneden na vulkanische activiteit 200.000 jaar geleden, en dan wil er natuurlijk wel een grote waterval ontstaan, of honderden grote en kleine zoals hier het geval is. Het is een feit dat ook basalt slijt onder het watergeweld, al gaat dat erg langzaam. Per jaar migreren de watervallen iets meer dan een centimeter stroomopwaarts. Dat is vanaf het begin toch weer ettelijke honderden meters. 

De Guaraní indianen die hier woonden en nog wonen noemen de plek Iguazu, wat ‘groot water’ betekent. Er stroomt hier afhankelijk van de tijd van het jaar zo’n anderhalf miljoen liter water per seconde door de watervallen. Een olympisch zwembad is op deze manier binnen twee seconden vol. Dat is indrukwekkend, hoewel soortgelijke instant debieten in de historie niet onbekend zijn.

De Garganta do Diabo (Devil’s throat) ligt aan de Braziliaanse kant van de watervallen, en spuugt gargantuaanse hoeveelheden water naar beneden, en de laatste tijd is dat maar liefst zeven keer zoveel als normaal. Door het opspattende water vormt zich in de lucht een dichte waterspray, zodat er ondanks het stralende weer toch weer veel mensen als natte poedels rondlopen. Maar je moet het wel een beetje opzoeken.

En als je een beetje oplet, kan je in het groene junglepark bij de watervallen nog aardig wat exotisch fauna tegenkomen. We zien een heleboel gieren, die de thermiek boven het water aanwenden om zonder vleugelslag van betekenis het hele terrein bestrijken, prachtig gekleurde vlinders, een hertachtig beest en een boom vol wevervogels.

We hadden een fantastisch uitstapje, en kunnen weer een waterval uit de wereld top drie bijschrijven op ons erelijstje. Na Niagara en nu dus Iguazú blijft nog over Victoria Falls in Afrika. Totdat we aan die toekomen, staan de watervallen van Schaffhausen reserve.  

We rijden met de bus de brug over de rivier de Iguazú, aan de Braziliaanse kant is de reling het geel-groen van de Braziliaanse vlag, en gaat precies op de helft over in het Argentijnse wit-blauw. 

Beste vrienden, dit was het Argentinië blog dan weer. Wij hebben genoten, en jullie hopelijk ook. Bedankt voor het meelezen, en houdt u gereed voor een nabrander, want we zijn nog niet thuis.