Quebrada de Humahuaca

Beste vrienden,

We kwamen laat in de avond aan in Finca Valentina, een schattige logeerboerderij in de buurt van Salta. De ontvangst was allerhartelijkst, de keuken was al dicht maar er stond een kaasplankje klaar voor ons.

Nou, plankje, drie soorten kaas, heerlijke olijven, worst, chips, broodjes en een prettige witte wijn die naar bloemetjes smaakte. De volgende morgen togen we per taxi naar Salta, om de huurauto op te halen. 

Dat verliep gladjes, en de TomTom uit onze koffer deed het meteen. Ik had ‘m vooraf geprepareerd met een electronisch kaart van Zuid-Amerika, de Miep-stem eraf gegooid en vervangen door een Vlaamse dame met zacht accent. Ze leidde ons direct zoetjes de juiste route op. Die leidde naar Purmamarca door de Quebrada de Humahuaca, een brede kloof waar nog veel Argentijnse Indianen wonen. 

Ze hebben hun eigen cultuur en gebruiken en trekken zich weinig aan van de Argentijnen. Hier groeien enorme cactussen en de bergen zijn een droom voor geologen. 

Maar ook zijn er stroken lieflijke groene gewassen, dicht bij de Río Grande, die momenteel grandioos droog staat. We zitten hier vrij dicht bij de grens met Bolivia. Tenslotte: dit is wat je ziet als je uit ons hotelraam kijkt:

En een erratum op de vorige blog entry: de patagonisch ibis is een zwartmaskeribis, met dank aan onze reagerende vogelspecialist!