Nog een keer La Quebrada de las Conchas

Beste vrienden,

Gisteren reden we in een prachtig strijklicht door La Quebrada de las Conchas, en we vonden het zo mooi dat we er vandaag weer een kijkje zijn gaan nemen. In het brede dal van de rivier Río Guachipas hebben wind en regen de meest bizarre rotsformaties gevormd. Miljoenen jaren geleden was dit gebied zeebodem, maar die zeebodem ligt nu op 1500 meter hoogte. De Nazca aardschol, waarboven de Stille Oceaan kabbelt, boort zich as we speak in de aardschol die het vasteland van Zuid-Amerika vormt. Die laatste schol komt omhoog en daardoor vormt zich het Andesgebergte. Er zijn ook allerlei andere opkruleffecten, waaronder dus die zeebodem van de Quebrada de las Conchas. Conchas betekent overigens schelpen, die worden hier veel in fossiele vorm gevonden. 

We komen eerst langs een formatie die wel lijkt op een bos brandhout die slordig is neergekwakt. Daarna komt de obelisk, die wel puntig is maar verder niet echt lijkt op een Egyptische, en El Sapo (de pad) is grappig. 

Het Amfiteatro is een enorme holte die is uitgeslepen in de rotsen. Het heeft een prachtige akoestiek, die effectief wordt benut door een zanger met gitaar en Spaanse liederen ten beste brengt. Hij lacht vriendelijk bij elk applaus, maar nog vriendelijker als je een paar pesos in zijn hoed stopt. Overal zijn stalletjes waar je fluitjes kan kopen, sjaaltjes, stickers, beeldjes, noem maar op. Maar het is allemaal gezellig, we hebben wel eens opdringerigere kooplui meegemaakt. 

Ze arriveren hier trouwens met de meest fantastische vervoermiddelen. Als we het Amfiteatro uitwandelen, zie we boven ons hoofd twee kwetterende parkieten vliegen. Even verderop kijken we in de Garganta del Diablo ofwel de keel van de duivel. Het lijkt alsof je er zo in kan vallen, maar je moet dan wel omhoog vallen. Het perspectief van de steenlaagjes beduvelen je waar je bij staat.

Tenslotte komen we langs Los Castillos, die inderdaad lijken op uitgebreide vestingwerken. Het wordt tijd om door de wijdse vallei terug te rijden naar Cafayate en even over het dorpsplein te banjeren. 

We parkeren de auto en wandelen weg, maar er komt ons een parkeerwacht achterna, we moeten parkeergeld betalen. Een uur kost 200 pesos, ongeveer twintig cent. Een briefje van 500 kan hij niet wisselen, echter in kleinere coupures komen we maar aan 180. Dat is ook goed, en het bonnetje komt in ons plakboek. 

Rest ons nog in een kiosko (een kleine winkel van Sinkel) een grote fles water te kopen voor morgen, en even in de kerk te kijken en te reflecteren over het leven, en het einde ervan. Kaarsjes doen ze hier niet aan helaas. Uiteindelijk wacht het koele hotelterras om de rest van de middag in ledigheid door te brengen.