Beste vrienden,
Bij het vertrek uit Purmamarca komen we langs de grote kleurige
letters van de provincie JuJuy, maar de berg met de zeven kleuren is
toch nog weer een ietsje specialer. We laten de valleien vol
cactussen achter ons, en zetten koers naar Cafayate, zo’n
driehonderdzeventig kilometer verderop.
Helaas
scoren we na honderd kilometer een lekke band. Na veel gedoe kunnen
we het thuiskomertje monteren. Het was nogal zoeken naar het speciale
moersleutelverloopstuk om die ene sleutelmoer los te krijgen, die ze
gebruiken om diefstal van de lichtmetalen velgen tegen te gaan. Maar
we durven de rest van de reis niet aan met dat thuiskomertje, want
die staat er ook wat slapjes bij.
Bij het
nabijgelegen tankstation vragen we hulp, dat genereus wordt verleend.
Na wat getelefoneer over en weer met het autoverhuurbedrijf komt er
een mannetje langs om poolshoogte te nemen. Hij rijdt voor in net
zo’n auto als wij hebben, echter met vier gezonde banden. De
gommista (bandenman) naast het tankstation moet uitkomst bieden, maar
die is en blijft gesloten. Het einde van het verhaal (na drie uur) is
dat we van auto ruilen, zodat we verder kunnen.
Als we uiteindelijk
Cafayate naderen via de spectaculaire kloof Quebrada de las Conchas,
is de zon al flink aan het zakken, en dat zet de okerkleurige
rotsformaties in een prachtig licht. Dus heeft die lekke band toch
nog iets goeds gebracht.Cafayate
is een bekend wijngebied, en we logeren op een prachtige hacienda. De
tuin kijkt uit op de wijngaarden, en op de ruime patio ruikt het zoet
naar lavendel en jasmijn.
Het restaurant is een regelrechte
knock-out: empanadas met kaas die smelt in de mond, een salade met
van alles erin, en een geroosterde zalm met terri-yaki saus die
lekker leunt op verse gember. De helado (ijs) als toetje heeft een
speciale malbec smaak. En natuurlijk bestellen we een mooie
plaatselijke rosado.
Reacties
Een reactie posten