We vliegen naar El Calafate

Beste vrienden,

Gisteren hebben we erg lekker gegeten in het restaurant van La Posada in Puerto Madryn. Vooraf hadden we een salade met ceviches, dat zijn garnalen gegaard in citroensap en met maiskorrels en slabladeren. Daarna waren er gnochie in veel tomatensaus. Dit alles spoelden we weg met een magistrale rosé uit Mendoza, die bijna de kleur had van een Aperol Spritz. Veel vlees hebben we nog niet gegeten hier op reis.

Vandaag hebben we een reisdag, en het doel is El Calafate dat is vrij zuidelijk in het puntje van Zuid-Amerika. Het is een beetje een gedoe, want tijdens de Covid is het toerisme hier nogal ingezakt en zijn de meeste binnenlandse lijndiensten ter ziele gegaan.

Dus vliegen we eerst terug naar Buenos Aires met Aerolíneas Argentinas, en stappen daar over op een vlucht naar El Calafate. Omslachtig, maar toch kom je er wel. Gisteren was er even noodweer tijdens ons bezoek aan de pinguïns, en we zien nu dat één van de windmolens langs de Ruta Nacional No 3 het niet heeft overleefd: waarschijnlijk kortsluiting als gevolg van blikseminslag. 

Een groot stuk van de snelweg is tweebaans, ernaast liggen nog twee nieuwe banen, maar die zijn niet af, en komen de eerste jaren ook niet af, want er wordt niet aan gewerkt. Onze pinguïngids vertelde dat het geld voor de weg op mysterieuse wijze is verdwenen. Zo gaat dat hier in Argentinië. Door wanbeleid is hier momenteel een gierende inflatie, en de mensen hebben het echt zwaar. Maar de Argentijnen blijven een vriendelijk en beleefd volk, en hopen op betere tijden. Er zijn momenteel presidentsverkiezingen en één van de kandidaten oppert om geen pesos meer te drukken, en over te stappen op dollars. 

Het Spaans kent een bijzondere vorm van interpunctie: ze zetten de vraagtekens en uitroeptekens ook aan het begin van de zin, maar dan ondersteboven: ¡Buenos dias! ¿Comó está usted? ¡Muy bien, gracias!

Aan het zuidelijke puntje van Argentinië ligt de eilandengroep Las Malvinas. De Engelsen noemen het The Falklands, en vanuit de historie vinden zij dat het Engels grondgebied is. Begin jaren tachtig probeerden de Argentijnen de eilanden in te lijven, maar liepen tegen een oorlog met Engeland aan, die ze verloren. Zo gaat dat in Argentinië. Maar wellicht worden het ooit nog officieel Las Malvinas. De gehele bevoorrading geschiedt vanuit Argentinië en niet vanuit Engeland.

Veel vrachtwagens rijden hier rond met eigenaardige slangetjes aan de wielen. Dat is een ingenieus pompsysteem dat ervoor zorgt dat je met een lekke band gewoon door kan rijden. ¡Een mooie Argentijnse uitvinding! ¿Vinden jullie ook niet? Op de pampa’s zijn de Profile Tyre Centres dun gezaaid. 

Op het Amerikaanse continent is er nóg een lange snelweg, de Trans American, en die loopt van Alaska tot Tierra del Fuego, een afstand van 8000 kilometer. Ergens halverwege is dit VW-busje die snelweg opgedraaid, want aan het nummerbord te zien komt ie uit Yucatan in Mexico. Ook geen verkeerde vakantiebestemming.

Vlakbij Terra del Fuego ligt het plaatsje Ushuaia. Daar was ooit een gevangenis, die werd bevoorraad middels een railverbinding, met schattige kleine locomotiefjes. De PI is er niet meer, maar Il Tren del Fino del Mondo wel. De passagiers zijn allemaal toeristen en stoomfanaten. In hotel La Posada staat een stukje van de oorspronkelijke rails te pronken, voorzien van een koperen plaque.

Maar we zitten nu dus in El Calafate achter een mooi glas Argentijnse Riesling. En mét Wifi.